W ramach kolejnej odsłony projektu „Polak ma ESSĘ! 4” na lekcji języka polskiego zrealizowaliśmy zadanie z cyklu „Cytat, który zostaje”. Zamiast klasycznej analizy tekstu
z podręcznika, punktem wyjścia stała się współczesna muzyka – a dokładnie najnowszy, poruszający utwór Vito Bambino „Mimo najlepszych chęci”.
Ta piosenka to coś znacznie więcej niż chwytliwa melodia. Powstała wokół tematu neuroróżnorodności i codziennych doświadczeń młodych ludzi, którzy często czują się
w szkolnej rzeczywistości niezrozumiani, przebodźcowani lub po prostu... inni. Utwór otwiera przestrzeń do rozmowy o rzeczach fundamentalnych: o prawie do własnego tempa, o poczuciu odmienności, które nigdy nie powinno oznaczać bycia gorszym, oraz o presji dopasowywania się do sztywnych ram. Tytułowe „mimo najlepszych chęci” celnie dotyka momentów, gdy ktoś bardzo się stara, wkłada w coś całe serce, a mimo to zderza się z ocenianiem, etykietami
czy brakiem cierpliwości ze strony otoczenia.
Podczas zajęć z każdą klasą wywiązała się wyjątkowo szczera, dojrzała dyskusja
o empatii, uważności na drugiego człowieka i o tym, jak bardzo każdy z nas potrzebuje usłyszeć proste: „pasujesz tu dokładnie taki, jaki jesteś”.
Zwieńczeniem lekcji był wybór własnego „cytatu, który zostaje” – wersu z utworu. Wiele z tych zdań powędrowało do zeszytów, na karty pracy i na tablicę, ale przede wszystkim zostało w głowach na długo po dzwonku na przerwę. To były jedne z tych lekcji, które najlepiej udowadniają, że język polski dzieje się tu i teraz, a mądry tekst potrafi poruszyć wrażliwość
i otworzyć na drugiego człowieka skuteczniej niż jakikolwiek wykład.
Nicole Effenberg
